1. Birthday Party (yönetmen Su-chang Kong, 61 dakika)

2. Crack (yönetmen Gyu-Ok Jo, 54 dakika)

3. Necklace (yönetmen Jun-Seok Yoon, 47 dakika)

4. Crimson Red (yönetmen Jeong-Gu Kim, 55 dakika)

5. Doctor, Jang Seo Won (yönetmen Su-chang Kong, 65 dakika)

Görüldüğü üzere Su-chang Kong açılış ve kapanış bölümlerini yönetirken, arada kalan üç bölüm için genç yönetmenlere şans vermiş.

Dizi iflas sebebiyle kapanmak üzere olan bir hastanede başlıyor ve aslında aynı hastanede sürüp sona eriyor. Ana karakterler bir şekilde bu hastanede toplanıyorlar ki bunlar; hastanenin başhekimi, bir doktor, bir hemşire, bir dedektif, bir sigorta şirketi çalışanı ve hastanede kalan son hastanın ziyaretçisi. Bütün bu karakterler on sene önce gene bu hastanede meydana gelmiş olan çözümlenememiş küçük bir kız hastanın kaybolması olayıyla da doğrudan bağlantılılar.

Dizide her bölüm eksenine farklı bir karakteri alarak aynı günü anlatıyor. Artık dizilerde klişe olmaya başlayan flash backler de on sene önceki kaybolma olayına ışık tutuyor. Bölümler ilerledikçe puzzle parçaları yavaş yavaş yerlerine oturuyor ve son bölüm ile birlikte resim tamamlanıyor. Burada özellikle belirtmek istediğim bir nokta var. Her bölümde aynı gün anlatıldığı üzere haliyle karakterlerin birbirleriyle karşılaştıkları ortak sahneler mevcut. Ama bölüm yönetmenleri farklı olduğu için her yönetmen bu ortak sahneleri farklı şekilde çekmiş. Mesela doktor ile ziyaretçinin merdiven başında karşılaşma sahnesi 4. ve 5. bölümde karşımıza çıkıyor. 4. bölümde sahne daha uzun tutulmuş ve ekstra diyaloglar içeriyor, 5. bölümde ise çok fazla önemsenmeyen bu sahne daha kısa ve doktorun elinde 4. bölümde olmayan bir kutu var. Sanırım yönetmenler sadece kendi bölümüne ait senaryoyu alıp, diğer bölümleri izlemeden çekmişler. Bu da aslında izleyicide farklı durumlar yaratıyor. Kendi ülkemizden örnek verirsek bilindiği gibi Gemide (1998, yönetmen Serdar Akar) ve Laleli’de Bir Azize (1999, yönetmen Kudret Sabancı) filmleri ortak bir sahne barındırıyor. Bu sahne her iki filmde kullanılmak üzere bir kez ama farklı açılardan çekilmişti. Her iki filmi de gören izleyici bu ortak sahne sayesinde filmler ile daha organik bir bağ kurabiliyor. Coma’da ise tam tersi bir uygulama söz konusu. Diziyle herhangi bir bağ kurmanıza izin verilmiyor. Öte yandan her bölümün eksenine aldığı karakterin farklı olduğu düşünülürse bölüme ait ana karakterin bakış açısından olanları izlediğimiz sonucuna da varabiliriz. Ya da ben bu önemsiz ayrıntı üzerinde gerektiğinden fazla duruyorum.

Coma’nın derdi aslında basit bir intikam öyküsü. Ringu (1998, yönetmen Hideo Nakata) ile popüler hale gelen ve artık hemen hemen bütün sinema izleyicilerinin aşina olduğu intikam peşindeki ruh klişesi bu dizinin de ana teması. Gene pek çok korku filminden aşina olduğumuz klişeler sık sık karşımıza çıkıyor; hayaletler, sadako kılıklı hareket eden intikamdan gözü dönmüş kızlar, izbe koridorlar, karanlık atmosfer ve mekân olarak hastane.